miércoles, 30 de mayo de 2012

Tu, y solo tu.

Cuando las cosas no salen como quiero que salgan, me deprimo. Me arizco. Me pongo tensa y a la defensiva. Pero por el simple echo de que nada me sale como quería que me saliera. Cuando estoy sosa, o "borde" por whatsapp solo es porque no ira todo como tenía, teníamos planeado.
Soy muy egoísta, y posesiva. Y lo que es mio que nadie me lo quite... Que anden con cuidado..

La fuerza que tengo dentro de mi, y las ganas de vivir a tu lado, no me las puede quitar nadie. Los miedos, temores, escalofríos, etc que alguna vez me viene, son normales. Ahora que he encontrado algo tan increíble algo que me llena por dentro día si y día también nos veamos o no... No quiero perderlo. Eres mi felicidad, y mi vida entera. Por lo que daría todo y nada, por la que me arriesgaría. Eres aquella razón por la que seguir luchando, todo aquello por lo que saber como decir las cosas, con tal lavía que llegue a hacer ese hueco al vacío dentro del corazón. Que sea esa espina que se clave y nunca quiera salir. Que este sentimiento tienes que saber que no cambiara nunca. Que te quiero con locura, y que siempre será así.

11;infinite.

lunes, 14 de mayo de 2012

PRR&MEG

Tu. La persona a la que quiero a mi lado. La persona que me hace feliz, que me hace llenar ese vacío que tenia dentro. Haces que todo lo vea de otro color. Que no vea nada oscuro, que siempre sea todo más azul. Más amarillo, más rosa, más rojo, más lila...
Siempre he pensado que en esta vida debería de obtener mucho para poder acabar obteniendo el beneficio esperado. La gran clave a la felicidad.
Teniéndote a mi lado, no me hace falta nada más. No gran cosa aparte de mi familia, y grandes amigos de verdad. Eres muy grande, lo sabes verdad? Sabes perfectamente que no me cansare de decírtelo nunca. Que tienes que saber también, que la confianza que te tengo ahora no es la misma que te tenía antes, antes no era capaz de acabar de explicarte todas las cosas que pasaban por mi cabeza. Que cuando me preguntas, y me dices tiernamente que tu me escuchas. Mi corazón hace un gran vuelco al vació. Por miedo de mal expresarme. Pero luego tu dándome ese gran abrazo y ese gran beso en la mejilla y luego en la frente, me haces sentir protegida y llena de confianza. No me gustaría por nada del mundo perderte. "No entra en mis planes" como bien dices tu, el perderte. No, no entran... Sabes que es lo que entran en los míos? :) Creo que te lo puedes hasta imaginar. Imagina... Poder tocar las nubes con el corazón. Volar a otro lugar y sentir otra sensación... Imagina... (en mis planes solo entras tu, y sales tu) Yo lo que quiero es una vida contigo, siempre. Y que así sea si tu también la quieres, ¿no crees? ¿Te apuntas?

Te quiero demasiado!

jueves, 3 de mayo de 2012

Córtate las alas y a correr. Persona especial.

Aveces pensaba que el amor era una mierda con toda sus letras, que era algo completamente torpe y sin sentido alguno, tenia muchas y buenas razones para creer lo que pensaba sobre el amor...
pero tu persona especial llegaste como un día cualquiera a mi vida, y bruscamente me hiciste cambiar mi perspectiva sobre el sentimiento del amor, me dejo llevar por tus palabras y acciones extremadamente tiernas, pero aunque siempre vivo con el temor, se que eres alguien diferente.

martes, 1 de mayo de 2012

Eres.

Eres de lo que no hay, eres increíble.
Tus miradas y pequeños gestos, me dicen lo mucho que me quieres. Tus pequeños detalles, y sorpresas me hacen ver que te gusta verme feliz. Y me hacen ver que cuando me ves de "bajón" o un poco seria, quieres hacerme reír y ponerme bien contenta con cualquier cosa, detalle, cosquilla, mirada, beso...
En realidad... Cualquier cosa que venga de ti... Me hace extremadamente feliz. Así que no te preocupes.
Solo debes de preocuparte, cuando ya no sienta celos de alguna de tus amigas, o de cualquiera. Cuando ya no saque mis sonrisas por ti... Y cuando me cansen tus abrazos, y tus miradas hagan que mi mirada no quiera encontrarse con la tuya. Preocuparte cuando pase alguna de estas cosas, de tantas otras mil.
Pero bueno... Mejor no te preocupes. Porque ya te lo aseguro yo que no pasara nunca. Que nunca tendrás motivos por los que preocuparte.
Cuando te tengo lejos me faltas... Tengo un vacío dentro de mi. Como bien dices decir tu... Cuando me tienes lejos: "tinc un vuit dins meu". Pues lo dicho.
Me haré pesada toda mi vida... Pero puf. No quiero perderte nunca, no quiero ni imaginármelo... Eres lo mejor que me ha pasado, eres lo mejor de mi vida. Eres mi razón por la que sonreír siempre, y por la que tirar hacía adelante. Por la que luchar. Eres mi gran mundo.

lunes, 23 de abril de 2012

Desde aquel domingo 11 que te vi... "Supe que entre nosotros iba a pasar algo grande. Algo por lo que nunca olvidaríamos. Algo por lo que valdría la pena luchar".
En mi cabeza solo tenía en mente, caer bien. Y que como mínimo quisieras volver a pasar un agradable día conmigo, porque te lo pasabas bien, si luego había o surgía algo... No tenía de momento eso en la cabeza aunque mis amigos y mis más conocidos si. Porque para ellos era como si les presentara el novio. Ya que les llevaba días hablando de ti. Y leían mis textos, y veían mi gran entusiasmo y ganas en verte y conocerte en persona. Veían la ilusión de nuevo en mi rostro.
A medida que iba acabando el día, mi corazón se encogía (sabía quizás que podía haber algo de "química" entre nosotros, que podría suceder algo si nosotros quisiéramos). En definitiva, se me encogía el corazón. Pero por el echo de que deberías de volver y ya se habría acabado lo bueno. El día. Nunca olvidare: cuando cada vez nos íbamos acercando el uno más hacia el otro... Cuando ya no sabíamos que hacer, que nos quedábamos sin argumentos de los que reír. Cuando mis amigos querían que no se interpusiera nadie entre nosotros dos, porque veían que nosotros queríamos algo, veían que me gustabas. Y que quería algo. Pero que no tenía suficientes palabras, ni tenía gestos por los cuáles demostrar tal efecto por vergüenza, y porque nos acabáramos de conocér. Cuando cada vez me acercaba más a ti en los asientos de atrás de aquel 4x4 de mi amigo gay y me iba ciñendo hacia tu cuerpo, porque tenía miedo de que aquella fuera la última vez en la que te viera, y mi corazón diera un golpe hacía la ilusión del haber creído encontrar a alguien por fin... Mi mano y tu mano, se arraparon de golpe y estuvieron juntas casi tres cuartos de hora, cada vez con más fuerza. Pero después me di cuenta a la que lleguemos a la hora de la despedida... Cuando tus labios tocaron los míos, di fin a que sabía que podía hacerme ilusiones. A que podía creer, que iba a tener algo por lo que luchar. A que había conocido a alguien increíble, genial.
Luego después vinieron las ganas de perder. Los miedos y los prejuicios. Al haberlo pasado tan mal en un pasado, no podía parar de pensar, en que podría volver a pasarlo mal, o incluso peor de lo que llegué a vivir.
Luego me acuerdo perfectamente, nunca lo olvidaré. Subirme adelante del 4x4 de copiloto, y empezar a hablar del día en si, y de ti a más no poder con mi amigo. Y yo como siempre, tan pesimista. Pero Jordi siempre me daba motivos por los cuales ser optimista en aquella hora devuelta a casa. Me decía que no te veía con mala fe. Y que veía en ti un chico tranquilo, y agradable. Veía que podía suceder algo bonito. Algo más que una amistad.
Nunca olvidaré sus palabras: Intenta-ho. No hi perdrás mai res intentant-ho. I si caus, t'aixecas de nou com has pogut fer fins ara.
Ara lo que tengo que decir, es que no me he caído.
Después nos íbamos viendo, y viendo. Y nunca olvidare a mi madre decirme: Mariona... filla... Me puedo encariñar de él?, no se irá?
Y ami me agrado mucho poderle decir, si mama, sí. De él si que puedes encariñarte, porque lo que es por mi parte, no quiero que se vaya nunca de mi lado. Me encanta mamá. Es un dulce de hombre. Mi madre se echo a reír. Y mi amiga Silvia empezó detrás de ella también. Yo iba hablando contigo por whatsapp.... (como no) No podía no hablar contigo ni una hora, que ya te echaba de menos. Y en aquel momento era el momento de la sinceridad... Porque te conté que tenía mucho miedo... Y nos decíamos grandes cosas, que cualquiera diría que estábamos enfermos de amor entonces, y lo seguimos estando. Porque no hay día que nos venga la inspiración después o antes del día.
En definitiva... Mi madre como no, pidió leer algo de lo que me decías... Así que sin más, Silvia se chivo de algo que vio. Y mi madre se sonrojó y dijo: Oh nena, oh. Que bonic, no? Això es amor i l'ho demès són tonterias ;)
Ara nomès puc dir... Que sense tu no sóc ningú, que sense tu la meva vida no te sentit. I que mai, mai, mai, però mai, vui que marchis de la meva vida. Per què sí. Vares arribar no se com ens ho varem fer, pero vares arribar sense més:), pero ara que has entrar en ma vida, no vull que marchis. Perque no ets nomès el meu món senser.. Si no que ets la meva vida, ets la raó de tots els meus somnriures. La raó de perque te tot tant de sentit al cap i a la fí.
Els teus somnriures tot tu, tot tu... La teva mirada, els teus llavis, les teves orelles, el teu cabell, a teva olor... Imposible oblidar. Imposible no voler pasar el que queda de vida amb tu. T'ho vaig dir, i t'ho diré els cops que faci falta, i hem fare pasada fins i tot. Pero quan et vaig dir infinitat, va ser per alguna raó. Perque tu per mi ho ets tot. Perque amb tu vui la meva infinitat.

INFINITAT AL TEU COSTAT AMOR❤

jueves, 19 de abril de 2012

Pau.

Y comprender que talvez amar es otra cosa. Es sentirse ligeros y libres. Es saber que no pretendes apropiarte del corazón del otro que no es tuyo, que no te toca por contrato. Debes merecerlo cada día.
Ese motor que te da fuerza, rabia, determinación. Ese motor que te da un motivo para volver a casa, para buscar otro gran éxito, para trabajar, cansarte, esforzarte, para alcanzar la meta final. Ese motor que, después, decide hacerte descansar, justo entre sus brazos. Fácil. Mágico. Perfecto. Ese motor amor. 
Y cuando menos te lo esperas, cuando crees que todo va en el sentido equivocado, que tu vida, programada en cada mínimo detalle está naufragando... de repente, sucede.
Él es el único que mirándome me hace un vuelco al corazón♥
Entraste en mi vida, ya sea para aprender de ti, o que tu aprendas de mi. Para que necesites de mi lo que yo necesite de ti. Para llegar a alcanzar juntos la luna y más.

martes, 17 de abril de 2012

testime.

Vale. Dices vale, porque sabes que días buenos y malos hay. Pero momentos bipolares también. Momentos en los minutos se hacen eternos cuando has pasado una agradable tarde con amigos, con los que has reído. En un segundo una persona te puede amargar la existencia. El día que te falte en casa, sabrás lo que es que te falte. Llego a un punto en lo que todo llega a darme igual.
Menos tu. Tu haces que de un paso hacía adelante. Que no me rinda, que siga como estaba hasta ahora. Que no me olvide nunca de sacar mis sonrisas. Las que tanto te gustan. Que no me olvide nunca de que tengo a alguien que quiere estar el resto de su vida a mi lado. Que quiere compartir conmigo sus momentos, y que quiere que comparta los míos con él. Que en difinitíva sean nuestros momentos. Estemos lejos o cerca. Sabemos que la distancia, no va a hacer que nuestros sentimientos cambien.
Sabes que lo que siento por ti es verdadero. Y que no cambiara nunca. Te quiero, y no poco. Lo sabes.