jueves, 21 de junio de 2012

PauPujol

Prefiero seguir viviendo. Y sí es a tu lado mucho mejor.
Después de todo, no tengo grandes motivos para quejarme o protestar.
Momentos, recuerdos que jamás se olvidarán y muchos otros que aparecerán. Juegos, abrazos, risas aún seguirán.
Desearía que el tiempo se congelase. No quiero que pase el tiempo, cada vez que va pasando me voy atormentando más.
Para ser feliz dicen que solo debes de reír hasta no poder más, dejar tu imaginación volar. Dejar los problemas libres por ahí... Disfrutar el día a día. Y yo eso contigo lo hago. Así que soy completamente feliz. Hakuna matata.

Grita... Grita cuando todo este mal. Grita... cuando estés desesperado y no sepas que hacer. Grita, cuando todo este fuera de control. Grita... cuando todo parezca no tener solución. Cuando veas que siempre es igual. Grita... cuando tus pensamientos no te dejen de atormentar. Grita, cuando me extrañes de verdad. Cuando te quieras desahogar. Grita cuando quieras que el dolor acabe ya. Y después de todo eso, solo sé feliz. Si no quieres que acabe, gritale al mundo que no quieres que acabe, si solo quieres que el tiempo se congele. Gritale. Y enséñale que quieres estar solo conmigo y no con ninguna más. Los momentos cortos que pasamos no los olvidaremos nunca. Siempre los recordaremos, los primeros pequeños momentos.
Nada es fácil. Vivir, respirar, es el desafió del día a día. Podremos llegar a volar, si los dos queremos.
Nos estamos quemando, por suerte. El amor que nos quema, es amor del bueno... Así que fundámonos.

jueves, 7 de junio de 2012

Estiu.

I arriba l'estiu. Els camps es van asecan, i donen a ensenyar la senyal de l'arribada de la calor, de la temporada de la xafogor, i els extrangers. De les tardes insoportables. De ficarta aquell vestit amb tantes ganes de ensenyar el teu gran to moreno de pell. De veure la lluna plena amb el teu xicot a la platja. De estar amb ell i rebosarta de sorra... Acabar dins l'aigua per treure aquella suor que ens envolta la pell. Arriba aquell estiu que fem que sigui inolvidable. Aquell primer estiu. El nostre primer estiu.
Sortirán a la vida moltes aventuras. Algunes serán agradables d'explicarlas, amb les quals riurem i riurem a més no poder. I amb d'altres poder no tant.
Jo el que sé, es que fare que no oblidis el "nostre primer estiu". Farem que sigui gran, molt gran. I el farem nostre de tal manera, que sempre riurem de aquest 2012.
Lo primer diuen que sempre es el que marca més. Doncs avera si es cert i aquest estiu ens marca la bona vida, de estar sempre junts...

miércoles, 30 de mayo de 2012

Tu, y solo tu.

Cuando las cosas no salen como quiero que salgan, me deprimo. Me arizco. Me pongo tensa y a la defensiva. Pero por el simple echo de que nada me sale como quería que me saliera. Cuando estoy sosa, o "borde" por whatsapp solo es porque no ira todo como tenía, teníamos planeado.
Soy muy egoísta, y posesiva. Y lo que es mio que nadie me lo quite... Que anden con cuidado..

La fuerza que tengo dentro de mi, y las ganas de vivir a tu lado, no me las puede quitar nadie. Los miedos, temores, escalofríos, etc que alguna vez me viene, son normales. Ahora que he encontrado algo tan increíble algo que me llena por dentro día si y día también nos veamos o no... No quiero perderlo. Eres mi felicidad, y mi vida entera. Por lo que daría todo y nada, por la que me arriesgaría. Eres aquella razón por la que seguir luchando, todo aquello por lo que saber como decir las cosas, con tal lavía que llegue a hacer ese hueco al vacío dentro del corazón. Que sea esa espina que se clave y nunca quiera salir. Que este sentimiento tienes que saber que no cambiara nunca. Que te quiero con locura, y que siempre será así.

11;infinite.

lunes, 14 de mayo de 2012

PRR&MEG

Tu. La persona a la que quiero a mi lado. La persona que me hace feliz, que me hace llenar ese vacío que tenia dentro. Haces que todo lo vea de otro color. Que no vea nada oscuro, que siempre sea todo más azul. Más amarillo, más rosa, más rojo, más lila...
Siempre he pensado que en esta vida debería de obtener mucho para poder acabar obteniendo el beneficio esperado. La gran clave a la felicidad.
Teniéndote a mi lado, no me hace falta nada más. No gran cosa aparte de mi familia, y grandes amigos de verdad. Eres muy grande, lo sabes verdad? Sabes perfectamente que no me cansare de decírtelo nunca. Que tienes que saber también, que la confianza que te tengo ahora no es la misma que te tenía antes, antes no era capaz de acabar de explicarte todas las cosas que pasaban por mi cabeza. Que cuando me preguntas, y me dices tiernamente que tu me escuchas. Mi corazón hace un gran vuelco al vació. Por miedo de mal expresarme. Pero luego tu dándome ese gran abrazo y ese gran beso en la mejilla y luego en la frente, me haces sentir protegida y llena de confianza. No me gustaría por nada del mundo perderte. "No entra en mis planes" como bien dices tu, el perderte. No, no entran... Sabes que es lo que entran en los míos? :) Creo que te lo puedes hasta imaginar. Imagina... Poder tocar las nubes con el corazón. Volar a otro lugar y sentir otra sensación... Imagina... (en mis planes solo entras tu, y sales tu) Yo lo que quiero es una vida contigo, siempre. Y que así sea si tu también la quieres, ¿no crees? ¿Te apuntas?

Te quiero demasiado!

jueves, 3 de mayo de 2012

Córtate las alas y a correr. Persona especial.

Aveces pensaba que el amor era una mierda con toda sus letras, que era algo completamente torpe y sin sentido alguno, tenia muchas y buenas razones para creer lo que pensaba sobre el amor...
pero tu persona especial llegaste como un día cualquiera a mi vida, y bruscamente me hiciste cambiar mi perspectiva sobre el sentimiento del amor, me dejo llevar por tus palabras y acciones extremadamente tiernas, pero aunque siempre vivo con el temor, se que eres alguien diferente.

martes, 1 de mayo de 2012

Eres.

Eres de lo que no hay, eres increíble.
Tus miradas y pequeños gestos, me dicen lo mucho que me quieres. Tus pequeños detalles, y sorpresas me hacen ver que te gusta verme feliz. Y me hacen ver que cuando me ves de "bajón" o un poco seria, quieres hacerme reír y ponerme bien contenta con cualquier cosa, detalle, cosquilla, mirada, beso...
En realidad... Cualquier cosa que venga de ti... Me hace extremadamente feliz. Así que no te preocupes.
Solo debes de preocuparte, cuando ya no sienta celos de alguna de tus amigas, o de cualquiera. Cuando ya no saque mis sonrisas por ti... Y cuando me cansen tus abrazos, y tus miradas hagan que mi mirada no quiera encontrarse con la tuya. Preocuparte cuando pase alguna de estas cosas, de tantas otras mil.
Pero bueno... Mejor no te preocupes. Porque ya te lo aseguro yo que no pasara nunca. Que nunca tendrás motivos por los que preocuparte.
Cuando te tengo lejos me faltas... Tengo un vacío dentro de mi. Como bien dices decir tu... Cuando me tienes lejos: "tinc un vuit dins meu". Pues lo dicho.
Me haré pesada toda mi vida... Pero puf. No quiero perderte nunca, no quiero ni imaginármelo... Eres lo mejor que me ha pasado, eres lo mejor de mi vida. Eres mi razón por la que sonreír siempre, y por la que tirar hacía adelante. Por la que luchar. Eres mi gran mundo.

lunes, 23 de abril de 2012

Desde aquel domingo 11 que te vi... "Supe que entre nosotros iba a pasar algo grande. Algo por lo que nunca olvidaríamos. Algo por lo que valdría la pena luchar".
En mi cabeza solo tenía en mente, caer bien. Y que como mínimo quisieras volver a pasar un agradable día conmigo, porque te lo pasabas bien, si luego había o surgía algo... No tenía de momento eso en la cabeza aunque mis amigos y mis más conocidos si. Porque para ellos era como si les presentara el novio. Ya que les llevaba días hablando de ti. Y leían mis textos, y veían mi gran entusiasmo y ganas en verte y conocerte en persona. Veían la ilusión de nuevo en mi rostro.
A medida que iba acabando el día, mi corazón se encogía (sabía quizás que podía haber algo de "química" entre nosotros, que podría suceder algo si nosotros quisiéramos). En definitiva, se me encogía el corazón. Pero por el echo de que deberías de volver y ya se habría acabado lo bueno. El día. Nunca olvidare: cuando cada vez nos íbamos acercando el uno más hacia el otro... Cuando ya no sabíamos que hacer, que nos quedábamos sin argumentos de los que reír. Cuando mis amigos querían que no se interpusiera nadie entre nosotros dos, porque veían que nosotros queríamos algo, veían que me gustabas. Y que quería algo. Pero que no tenía suficientes palabras, ni tenía gestos por los cuáles demostrar tal efecto por vergüenza, y porque nos acabáramos de conocér. Cuando cada vez me acercaba más a ti en los asientos de atrás de aquel 4x4 de mi amigo gay y me iba ciñendo hacia tu cuerpo, porque tenía miedo de que aquella fuera la última vez en la que te viera, y mi corazón diera un golpe hacía la ilusión del haber creído encontrar a alguien por fin... Mi mano y tu mano, se arraparon de golpe y estuvieron juntas casi tres cuartos de hora, cada vez con más fuerza. Pero después me di cuenta a la que lleguemos a la hora de la despedida... Cuando tus labios tocaron los míos, di fin a que sabía que podía hacerme ilusiones. A que podía creer, que iba a tener algo por lo que luchar. A que había conocido a alguien increíble, genial.
Luego después vinieron las ganas de perder. Los miedos y los prejuicios. Al haberlo pasado tan mal en un pasado, no podía parar de pensar, en que podría volver a pasarlo mal, o incluso peor de lo que llegué a vivir.
Luego me acuerdo perfectamente, nunca lo olvidaré. Subirme adelante del 4x4 de copiloto, y empezar a hablar del día en si, y de ti a más no poder con mi amigo. Y yo como siempre, tan pesimista. Pero Jordi siempre me daba motivos por los cuales ser optimista en aquella hora devuelta a casa. Me decía que no te veía con mala fe. Y que veía en ti un chico tranquilo, y agradable. Veía que podía suceder algo bonito. Algo más que una amistad.
Nunca olvidaré sus palabras: Intenta-ho. No hi perdrás mai res intentant-ho. I si caus, t'aixecas de nou com has pogut fer fins ara.
Ara lo que tengo que decir, es que no me he caído.
Después nos íbamos viendo, y viendo. Y nunca olvidare a mi madre decirme: Mariona... filla... Me puedo encariñar de él?, no se irá?
Y ami me agrado mucho poderle decir, si mama, sí. De él si que puedes encariñarte, porque lo que es por mi parte, no quiero que se vaya nunca de mi lado. Me encanta mamá. Es un dulce de hombre. Mi madre se echo a reír. Y mi amiga Silvia empezó detrás de ella también. Yo iba hablando contigo por whatsapp.... (como no) No podía no hablar contigo ni una hora, que ya te echaba de menos. Y en aquel momento era el momento de la sinceridad... Porque te conté que tenía mucho miedo... Y nos decíamos grandes cosas, que cualquiera diría que estábamos enfermos de amor entonces, y lo seguimos estando. Porque no hay día que nos venga la inspiración después o antes del día.
En definitiva... Mi madre como no, pidió leer algo de lo que me decías... Así que sin más, Silvia se chivo de algo que vio. Y mi madre se sonrojó y dijo: Oh nena, oh. Que bonic, no? Això es amor i l'ho demès són tonterias ;)
Ara nomès puc dir... Que sense tu no sóc ningú, que sense tu la meva vida no te sentit. I que mai, mai, mai, però mai, vui que marchis de la meva vida. Per què sí. Vares arribar no se com ens ho varem fer, pero vares arribar sense més:), pero ara que has entrar en ma vida, no vull que marchis. Perque no ets nomès el meu món senser.. Si no que ets la meva vida, ets la raó de tots els meus somnriures. La raó de perque te tot tant de sentit al cap i a la fí.
Els teus somnriures tot tu, tot tu... La teva mirada, els teus llavis, les teves orelles, el teu cabell, a teva olor... Imposible oblidar. Imposible no voler pasar el que queda de vida amb tu. T'ho vaig dir, i t'ho diré els cops que faci falta, i hem fare pasada fins i tot. Pero quan et vaig dir infinitat, va ser per alguna raó. Perque tu per mi ho ets tot. Perque amb tu vui la meva infinitat.

INFINITAT AL TEU COSTAT AMOR