miércoles, 27 de febrero de 2013

Preocupació estúpida.

Hem molesta que coneguis a noies noves... No ho negaré pas. Però el que m'arriba a molestar més és que aquestas haguin sortit d'una red social a la qual hem vares conèixer a mi. S'ha suposa que com a mínim hauriam de tindre un mínim respecte l'un cap a l'altre. I jo això ho vaig veura com a falta de respecta. Perquè encara que ja ho tinguem xerrat i sembla que tot estigui bé, en el meu cap encara està el mal, i també en el meu cor. Estic enfadada amb mi mateixa, sense motiu. Bueno, manteixo. Estic enfadada amb mi mateixa perquè vaig invadir la teva intimitat... Tothom mereix intimitat. Encara tinguen parella. No hauría de haber arribat a tal extrem de invair... Però si no ho arribo a descubrir per mi mateixa, no m'en assabent-ho mai, i tampoc ho veig just. Jo t'explico tot... Perquè crec que ho has de saber. Amb qui parlo, amb qui m'hi deixo de parlar etc. Jo simplement va ser un "impuls"... Si no hagués vist cap nom que no conegués, n'hi hagués entrat a la conversa. Però vaig veure un nom que no hem sonaba pas, que no l'había escoltat en ma vida, i menys sortir de la teva boca. I hem va picar moltísim la curiositat i més quan vaig veure que no la tenías ni agregada al facebook, que nomès xerrabeu per privat (vaig saber que no la tenies agregada perque vaig voler mirar fotos seves, per avera si era més guapa que jo). Sóc una noia, i d'això faig un gra massa, ho sé. I sé que ho hauría de deixar estar, però es que per tal de no parlar-ho amb ningú hem desfogo escribin per a ningú o per algún desconegut que entri per casualitats de al vida en el meu blog. 
Tinc moltisima por a perdra't saps ? i veura coses d'aquestas hem fan mal perque penso, i sóc mal pensada i sóc així... Pots trobar a algú altre millor que jo en cualsevol moment... I per això tinc por. S'ha suposa que per la meva manera de ser, etc i perque m'estimes estás amb mi.. Però sempre els sentiments poden cambiar durant el temps. I donc un cop d'atenció a això perquè ara que farem l'any no vui que passin coses que ho puguin espatllar, tonterias que espatllin aquesta bonica relació. Una relació que ha anat creixen mica en mica, i que a anat tirant endevant. Sé que sóc molt posesiva, egoista i egocentrica i tot de avegades... Però sóc com sóc, i tu com ets. I ens hem d'aceptar amb els nostres prós i amb els nostres contres. I s'hi haig de aguantar coses aixís, doncs les aguantare perque confio en tu... Però no diguis que et sents de llevoras malament per tota aquesta tontería perquè es lo més normal.. que jo confi en tú i sudi del que parlis o deixis de parlar amb tal pava "de merda" aquesta i d'altres. Falto el respecta en contra de tal, per rabia i por. Tinc molt temps lliure per pensar... I en un moment hem monto una puta película impresionan. Nomès has de entendra que jo t'ho explico tot, perquè m'han ensenyat a dir la veritat sempre, i explicar tot a la meva persona estimada, a la cual vull tindre sempre al meu costat. Nomès demano una mica de apreci a això que sempre faig... Nomès vull que aquestas preocupacions estúpidas no tornin a pasar, perquè tu llevoras m'ho expliquis tot. Amb qui parles i amb qui deixis de parlar quan et pregunto fins que un dia m'ho diguis sense que et tingui que preguntar... I que m'expliquis aquestas series de cosas que jo sempre t'explico o t'explicaria sense que hem preguntis perquè hem surt sol...
Testimo masa. El meu cor cada cop que parles batega com mai... Ets aquella persona que vui tindre al meu costat sempre, tota la vida. I vui que tu també ho vulguis.
Sé que quan hem vares dir que nomès m'estimes ami, i que no et fixerias en cap altre etc, jo vaig contestar duna manera que no et va agradar gens i que et va fer fins i tot mal. Però en aquell moment es el que hem va sortir... Perquè estaba dolguda. Vull que sapiguès que sé que m'estimas. M'ho demostres sempre que estic amb tu, i cada moment que ens fem un perquè es mágic.

lunes, 28 de enero de 2013

Inútil.

Aveces solo quiero intentar explicarte como me siento. Pero siempre se mal interpreta. Sólo quiero que desaparezca esa mala persona que hay dentro de mí. Qué hace que sea egoísta y desconfiada sin más por el como me ha ido en la vida. No quiero tampoco excusarme, ni hacerlo servir como excusa.
Ahora solo siento culpabilidad.
Muchas cosas las hago mal. Y suelo darme cuenta, tarde. Pero me doy cuenta. No quiero que dejes de hablar, quedar, etc. Con quién se supone que es tu amigo/a. Solo quiero que intentas comprender lo que en mi cabeza a ratos pasa.  Tu mismo dijiste que si que era verdad, que mal no estaba. Pero que preferiste no estropear una amistad. Tus mismas palabras son las que me torturan aveces. Sé que eres el mejor hombre que pueda tirarme en la cara, la persona en la que debo de confiar completamente. Porque eres un cacho de pan. Y no pretendes nada malo.
Pero me cuesta. A pasado tiempo, y debería de ser diferente, y de confiar, etc. Pero necesito más. O no lo sé. Solo quiero que no veas en mi lo que no soy, porque creo que mala no soy. Solo estoy mal acostumbrada.
Me afecta ver como te enfadas y luego por la tontería me siento como una mierda.

lunes, 31 de diciembre de 2012

Good Bye 2012, Hello 2013

I tornem a dir adéu a un any més de les nostres vides. Un any en el qual han pasat mil coses, bones o dolentes, però sempre són motius per seguir endevant, lluitar i no deixar que res ens aturi.
En el meu cas, tenco aquest any amb mil somnriures. Amb gent nova al meu costat, amb gent que sempre ha estat amb mi dia a dia, i amb aquelles personas que per poc que signifiquin per mí, i siguin dolentes, fan que la vida no sigui aburrida.
Durant aquest perióde de la meva vida, he dit adéu junt amb el 2012 persones insignificants, persones que m'han fet masa mal o simplemente i en concret no han sapigut valorarma al 100%
He aprés a comprendre millor, a entendre a les personas que están pitjor que jo i a sapiguer valorar el que tinc, que és el millor de tot. Família, parella i amics. En aquesta vida no necessitas gaire cosa per estar content, nomès que nosaltres som egoistes i ho volem tot. Per sort, no hem queixo, i dic ben satisfeta que sóc feliç amb tots els prós i contras que he tingut aquest any. Perquè he sapigut aixecarme de les caigudes i a frontar mil obstácles. Perque he obtingut lo millor de la meva vida.

BON ANY NOU A TOTHOM! x.o.x.o

miércoles, 19 de diciembre de 2012

Realidad

Amigo. Mis consejos siempre tienen doble sentido. Y pueden ser un tanto dulces o un tanto amargo.
No te fíes de nadie. Ni de ti mismo. Porque por así decirlo nuestra cabeza siempre piensa una cosa, y nuestro corazón otra.
En este caso, yo estoy hoy aquí inspirada para contarte una cosa, que supongo sabes. Pero para que veas, que te puedo entender perfectamente.

Nunca la olvidarás. Nunca. Y siento decirlo así, pero es que sabes perfectamente que siempre sera un recuerdo, bueno o malo. Pero siempre permanecerá en ti.
Luego la dejarás de lado una vez conozcas a alguien mejor, que te de todo lo que ella te daba, pero incluso con más valor que ella, con más lujuria. Como me a pasado a mi.

Sabes perfectamente que yo estuve casi un año que no sabia lo que quería, que por su culpa necesite ayuda para salir de ese agujero en el que estaba metida. Que me arrime a un crío para no sentirme sola, porque no tenía con quién confiar, porque me pensaba que todo el mundo me mentía. Y me mataba por dentro hasta que encontré a una serie de conocidos que me acogieron como así decirlo en su grupo de amigos. Me ayudaron a sonreír, lo poco que sonreía por ti, ellos sacaron más carcajadas mías.
Mírame ahora. Estoy con otra persona muy distinta a aquél y soy muy feliz. Que si me faltara él ahora mismo, me vería en un abismo. Por eso digo que sin él no soy nada, ni nadie. Porque es así.
Pensé, e incluso llegue a imaginarme que nunca encontraría a alguien distinto a aquel chico con el que mantuve 3 años de relación. Incluso llegue a creer que dentro de unos años me reencontraría con él y volveríamos a la mierda de siempre.
¿ Sabes que a pasado ?, que he tenido un golpe de suerte, que supe adentrarme en redes sociales, y por muy estúpido e ignorante que suene... Encontré al hombre de mi vida.

Tato... ten paciencia, nada viene sin más. Te lo tienes que buscar tu, igual que te buscas los marrones, búscate la felicidad. Nada será en vano. Y se que si te lo propones lo conseguirás, y nunca la olvidarás, como bien te eh dicho. Pero si que la iras dejando a un lado en tus pensamientos.

jueves, 15 de noviembre de 2012

Preocupación.

Soy de las que se preocupa una y otra vez de lo mismo. De las que pocos meses antes de que llegue el día de una fiesta, o cumpleaños ya está pensando que ponerse, quién vendrá, etc.
Soy ese tipo de persona que confía demasiado en la gente, en los desconocidos, y en los conocidos. Soy de las que le han dado mil palos en esta vida, y de las pocas personas que se intenta aplicar sus propios consejos. Siempre estoy preocupándome o interesándome en las cosas de los demás, siempre estoy intentando poner mi granito de arena para ayudar. Aveces me pregunto que porque no soy bastante fuerte para intentar hacer una larga carrera como psicóloga ya que se me da bien escuchar, y ayudar. Pero me pongo a pensar y digo, báh. No sirvo para estudiar.
Ahora mismo soy una N.I.N.I sí. Ni trabajo, ni estudio. Pero eso no quiere decir que no lo intente, que no este locamente buscando trabajo, o que simplemente no haga nada, hay cosas muy distintas. La palabra "nini" para mi es muy ofensiva. Porque soy de los pocos "ninis" que en casa hacen de xaxa ya que no encuentran trabajo aunque estén cada día en la página web de trabajo buscando algo. Soy de las pocas personas que intentan aportar lo que puede aunque sea limpiando y agradeciendo a sus padres por todo y así estar sin hacer nada y que no te lo echen encara solo que cuando se enfadan contigo. Soy de esas que ayudo y aporto en casa en lo que puedo aunque sea egoísta y aveces me enoje. Además siempre para no estar en casa agobiándome siempre por lo mismo de que me siento inútil salgo y voy al gimnasio. Me saco el carnet poco a poco, y cuando mis padres puedan acabar de pagármelo poder obtenerlo. Así puedo moverme más y ir a buscar en otros lugares algo que puedan ofrecerme.
Soy de las personas que se están preocupando una y otra vez por su físico, que tiene mil complejos aunque a su lado tenga una persona que le diga que para él está perfecta. Soy de las que nunca tiene suficiente. De las que quieren intentar ser más de lo que es, aunque no pueda. De las que cada día se pregunta si será verdad todo lo que me dicen o sí algún día aquello, eso cambie.
Me pregunto día a día que será de mi en un futuro. Y nunca tengo respuesta como mucha demás gente que la obtienen.

martes, 23 de octubre de 2012

Sueño

Hoy he soñado lo mismo que soñé la anterior noche, y es el mismo sueño de mil noches más. En este sueño estaba contigo, estábamos juntos. Vivíamos en nuestro hogar. Llevábamos ya unos 5 años por delante juntos. Yo tenía mis uñas largas y ya no me las mordía... No era una simple ama de casa, también tenía mi trabajo a jornada completa con unos horarios que me permitían hacer mil cosas en casa, y ayudar en otras tareas. Tu estabas trabajando en el negocio de familia como cuando te conocí, y la cosa cada vez iba hacía mejor. Se acercaba el día de mi cumpleaños y yo estaba borde como cada año. Porque tú tenías una cosa que hacer ese día, y a mi me rabiaba. Total, eso que llega una amiga por la mañana a casa... y me da mi regalo de cumpleaños en el vestuario de al lado de la habitación con la puerta cerrada, que hasta ami me extraño. Era un bonito vestido y unas medias para que me lo pusiera esa noche para ver la cabalgata del pueblo de Vilablareix y después el pica pica más ir algún sitio de Gerona a celebrarlo y a tomar algo. Y al dar las gracias a mi amiga tan contenta tocan la puerta del vestuario y la abro... Me encontré un precioso Yorsai Terrier Perla, clavado a mi pequeño Ken delante de mí. Al cogerlo saliste de la nada y me dijiste felicidades por segunda vez cariño. El mejor regalo sin duda. Se acercaba la tarde y fuimos a merendar a casa de tus padres con mi amiga porque se quedaba a casa a dormir. Al acabar la tarde que llegaba la hora en que teníamos que marcharnos a arreglarnos para ir a veros en la rúa nos fuimos a casa a cambiarnos. Vinieron unos amigos más también a ver esa rúa... Después sin más te perdí de vista pero los demás seguían tocando sus instrumentos y tu desapareciste sin más. Acabó la rúa y nos fuimos a casa los cuatro contados que ya estaban conmigo y al abrir la puerta de casa me encontré a toda mi gente y a conocidos dentro, como habían llegado a entrar en casa? Fácil... Tu te escapulliste antes para poder entrarles y hacerme la gran sorpresa. Me quedé sin palabras, y sin duda, fue un gran día!
No se porqué este sueño no solo lo he soñado una vez, si no varias. Ami me da igual si se cumple o no, yo lo único que quiero es estar no solo 5 años contigo si no que toda una vida juntos.

lunes, 8 de octubre de 2012

Infinitas.

¿Ves esa sonrisa?¿Ves esas sonrisas?
Tanto la mía como la tuya. Dicen que están mejor que nunca. Qué no quieren que nos separemos, porque desde que estamos juntos, esas risas tuyas y mías son enormes.
Quiero ser la que despierte tu querer. La que haga que el día sea increíble. Qué nunca quieras olvidar.

Eres lo mejor de todo, de toda mi vida. Y esa es una razón por la que no te quiero perder. Porque quiero unas infinitas sonrisas en mi cara, y en la tuya. Quiero unos infinitos besos, abrazos y caricias. Quiero lo que quizás quiera toda persona de la persona a la cuál ama. Pero yo lo quiero de ti, solo de ti. Y quiero que tengas la necesidad de necesitar todo lo que venga de mi. Y que no necesites a nadie más. Que conmigo tengas más que "suficiente".

Que quieras estar siempre a mi lado. No quiero mucho más...