Me gusta todo lo que eres. Tu carita de niño bueno con tus pequeños ojos verdes, tu nariz perfecta y tu sonrisa de caballero y aveces de niño travieso. Me gusta todo de ti, tu cuerpo... tus brazos, tu espalda, tus labios, tu pelo, todo. Eres todo lo que quiero y lo que siempre he deseado tener. Esa persona que para mi es la perfección. Mi perfección.
Cuando cada Lunes por la mañana te despides de mi acariciándome la cara y dándome un beso en la frente y luego otro en los labios para despertarme un poco y darme cuenta de que te vas, se me derrumba el mundo. Me dices que estoy muy mona medio dormida y que me vas a extrañar. Y que te encanto. Te digo que no te vayas y tu me respondes con lo obvio de siempre: -No dudaría en quedarme, pero tengo que ir a trabajar. Te digo que vayas con cuidado y que desayunes y después me das un beso en la frente y me dices que descanse. Me quedo tranquila pero a los 10 minutos restantes escucho que te vas detrás de la puerta. Y mis lágrimas empiezan a brotar por mis rojas mejillas porque no puedo seguir durmiendo si tu no estás a mi lado. Me estoy desde las 6.30 am hasta las 9.40 despierta, intentando dormir un poco más para estar descansada. A la que hablo un rato más contigo a las 8.00 por line, estoy tranquila. Y a eso de las 9.45 me quedo dormida. Y al cabo de media hora, me levanto y mi vida rutinaria empieza de nuevo.
Me gustaría que ese día en el que no me preocupe que marches por la mañana porque se que en unas 5 horas o más te volveré a ver para comer, y para poder dormir contigo cada noche, y verte cada día, llegase lo antes posible.
Cada día me doy más cuenta de lo mucho que te quiero y de lo mucho que me haces falta.
Eres lo mejor que me a pasado en mi vida.
∞
lunes, 25 de marzo de 2013
martes, 5 de marzo de 2013
Y de repente llega esa tarde en la que llegan todos los buenos recuerdos, las risas, y los momentos incómodos por temor a perder la amistad de alguien por cosas que la gente decía, e ignoraba.Los momentos de contabilidad, de tutorias incómodas porque la tutora te tenía esa cierta manía que muchos decimos que nos tienen. Cosa que yo era la mala influencia para mis compañeros y siempre estaba encima mio. Por joder y tal...
Esas horas de informática partiéndonos el pecho de risa... Y el majo profesor (Santi), empezando a separar a los que hablaban. Y me fastidiaba muchísimo...
Los momentos en los que parecía estar sola, pero siempre tenía un par de compañeros ayudándome y haciéndome reír... Cuándo no entendía nada de inglés y la que se supone que no sabia tampoco inglés lo acertaba siempre todo, y me dejaba copiar...
Cuándo solo una persona supo preguntarme si tenía miedo, por todo lo que me estaban haciendo... Y yo le respondí, que en realidad sí. Pero que no pasaba nada.
Aveces me gustaría retroceder en el tiempo, para arreglar algunas cosas, y poder aprovechar lo que no aproveche...
Pero me lleve algo bueno de ese curso. De ese instituto... Personas inigualables.
lunes, 4 de marzo de 2013
Punto y a parte.
Me dijeron que si no soportaba la presión de la familia no podría soportar la de afuera. Y yo digo... Qué la presión de la familia puede llegar a ser incluso más fuerte y dolorosa que la de la calle. Me quede con ganas de decirle... No sabes lo que me a pasado ahí fuera.
Si he cambiado ha sido por las cosas que me han pasado fuera y no dentro. Por eso, ahora soy como soy.
Sólo que ahora lo que antes no me afectaba, me afecta.
Ya sea que me llamen gorda, ingenua y tonta o que no hago ni el huevo cuando lo hago todo.
Hay muchas personas que se sienten como yo. Y muchas otras, que son el equipo contrario y nos joden.
Solo puedo decir que poco a poco ya os llegara lo vuestro. Cuando os deis cuenta de que ya no estamos ahí a vuestro lado para ayudaros, o para estar con vosotros/as. ( Lo digo en plural porque no soy la única que está como yo ).
Si he cambiado ha sido por las cosas que me han pasado fuera y no dentro. Por eso, ahora soy como soy.
Sólo que ahora lo que antes no me afectaba, me afecta.
Ya sea que me llamen gorda, ingenua y tonta o que no hago ni el huevo cuando lo hago todo.
Hay muchas personas que se sienten como yo. Y muchas otras, que son el equipo contrario y nos joden.
Solo puedo decir que poco a poco ya os llegara lo vuestro. Cuando os deis cuenta de que ya no estamos ahí a vuestro lado para ayudaros, o para estar con vosotros/as. ( Lo digo en plural porque no soy la única que está como yo ).
sábado, 2 de marzo de 2013
BACHE
Solo quiero saber si este pequeño bache puedo superarlo. Me dan ganas de ser borde contigo, e ignorarte. Pero no puedo. Porque te quiero demasiado, y quiero disfrutar de el poco rato que tengo contigo, de los pocos días en los cuáles puedo sentirme cómoda con alguien. Si fuera una inmadura te hubiera dicho que no consiento esto y te hubiera dejado ir. Pero he madurado. Y ya no es porque se trate de la edad y porque sabes que es una tontería o no... Si no porque es que no puedo estar sin ti... No, ahora no, aún no. Yo dije siempre y lo cumpliré. Eres la persona que a pesar de que seas como seas, la quiero a mi lado siempre. Quiero que seas ese todo y ese nada, y nunca me cansaré de decirlo. Por mucho que esta mierda tontería (gran fallo tuyo suponiendo que me conoces...) me duela tanto... Debo de conseguir dejarlo a un lado y sudar de él aunque me cueste.
Me gustaría que después de ver mi reacción, la semana que he pasado etc, que la eliminaras y no le hablarás. Pero es igual. Es una puta kinki de cuidado, me da mala espina, sí, no lo voy a negar, y me raya cada vez que me dices estoy hablando con ella. De que cojones hablas con esa pava? No me mola nada, que te hayas echo amigo de una tía del badoo... LO ODIO.
Y perdona si estos días algún que otro rato me ves mal. Es porque me cuesta olvidar los GRANDES fallos de la persona a la que amo.
Me gustaría que después de ver mi reacción, la semana que he pasado etc, que la eliminaras y no le hablarás. Pero es igual. Es una puta kinki de cuidado, me da mala espina, sí, no lo voy a negar, y me raya cada vez que me dices estoy hablando con ella. De que cojones hablas con esa pava? No me mola nada, que te hayas echo amigo de una tía del badoo... LO ODIO.
Y perdona si estos días algún que otro rato me ves mal. Es porque me cuesta olvidar los GRANDES fallos de la persona a la que amo.
miércoles, 27 de febrero de 2013
Preocupació estúpida.
Hem molesta que coneguis a noies noves... No ho negaré pas. Però el que m'arriba a molestar més és que aquestas haguin sortit d'una red social a la qual hem vares conèixer a mi. S'ha suposa que com a mínim hauriam de tindre un mínim respecte l'un cap a l'altre. I jo això ho vaig veura com a falta de respecta. Perquè encara que ja ho tinguem xerrat i sembla que tot estigui bé, en el meu cap encara està el mal, i també en el meu cor. Estic enfadada amb mi mateixa, sense motiu. Bueno, manteixo. Estic enfadada amb mi mateixa perquè vaig invadir la teva intimitat... Tothom mereix intimitat. Encara tinguen parella. No hauría de haber arribat a tal extrem de invair... Però si no ho arribo a descubrir per mi mateixa, no m'en assabent-ho mai, i tampoc ho veig just. Jo t'explico tot... Perquè crec que ho has de saber. Amb qui parlo, amb qui m'hi deixo de parlar etc. Jo simplement va ser un "impuls"... Si no hagués vist cap nom que no conegués, n'hi hagués entrat a la conversa. Però vaig veure un nom que no hem sonaba pas, que no l'había escoltat en ma vida, i menys sortir de la teva boca. I hem va picar moltísim la curiositat i més quan vaig veure que no la tenías ni agregada al facebook, que nomès xerrabeu per privat (vaig saber que no la tenies agregada perque vaig voler mirar fotos seves, per avera si era més guapa que jo). Sóc una noia, i d'això faig un gra massa, ho sé. I sé que ho hauría de deixar estar, però es que per tal de no parlar-ho amb ningú hem desfogo escribin per a ningú o per algún desconegut que entri per casualitats de al vida en el meu blog.
Tinc moltisima por a perdra't saps ? i veura coses d'aquestas hem fan mal perque penso, i sóc mal pensada i sóc així... Pots trobar a algú altre millor que jo en cualsevol moment... I per això tinc por. S'ha suposa que per la meva manera de ser, etc i perque m'estimes estás amb mi.. Però sempre els sentiments poden cambiar durant el temps. I donc un cop d'atenció a això perquè ara que farem l'any no vui que passin coses que ho puguin espatllar, tonterias que espatllin aquesta bonica relació. Una relació que ha anat creixen mica en mica, i que a anat tirant endevant. Sé que sóc molt posesiva, egoista i egocentrica i tot de avegades... Però sóc com sóc, i tu com ets. I ens hem d'aceptar amb els nostres prós i amb els nostres contres. I s'hi haig de aguantar coses aixís, doncs les aguantare perque confio en tu... Però no diguis que et sents de llevoras malament per tota aquesta tontería perquè es lo més normal.. que jo confi en tú i sudi del que parlis o deixis de parlar amb tal pava "de merda" aquesta i d'altres. Falto el respecta en contra de tal, per rabia i por. Tinc molt temps lliure per pensar... I en un moment hem monto una puta película impresionan. Nomès has de entendra que jo t'ho explico tot, perquè m'han ensenyat a dir la veritat sempre, i explicar tot a la meva persona estimada, a la cual vull tindre sempre al meu costat. Nomès demano una mica de apreci a això que sempre faig... Nomès vull que aquestas preocupacions estúpidas no tornin a pasar, perquè tu llevoras m'ho expliquis tot. Amb qui parles i amb qui deixis de parlar quan et pregunto fins que un dia m'ho diguis sense que et tingui que preguntar... I que m'expliquis aquestas series de cosas que jo sempre t'explico o t'explicaria sense que hem preguntis perquè hem surt sol...
Testimo masa. El meu cor cada cop que parles batega com mai... Ets aquella persona que vui tindre al meu costat sempre, tota la vida. I vui que tu també ho vulguis.
Sé que quan hem vares dir que nomès m'estimes ami, i que no et fixerias en cap altre etc, jo vaig contestar duna manera que no et va agradar gens i que et va fer fins i tot mal. Però en aquell moment es el que hem va sortir... Perquè estaba dolguda. Vull que sapiguès que sé que m'estimas. M'ho demostres sempre que estic amb tu, i cada moment que ens fem un perquè es mágic.
lunes, 28 de enero de 2013
Inútil.
Aveces solo quiero intentar explicarte como me siento. Pero siempre se mal interpreta. Sólo quiero que desaparezca esa mala persona que hay dentro de mí. Qué hace que sea egoísta y desconfiada sin más por el como me ha ido en la vida. No quiero tampoco excusarme, ni hacerlo servir como excusa.
Ahora solo siento culpabilidad.
Muchas cosas las hago mal. Y suelo darme cuenta, tarde. Pero me doy cuenta. No quiero que dejes de hablar, quedar, etc. Con quién se supone que es tu amigo/a. Solo quiero que intentas comprender lo que en mi cabeza a ratos pasa. Tu mismo dijiste que si que era verdad, que mal no estaba. Pero que preferiste no estropear una amistad. Tus mismas palabras son las que me torturan aveces. Sé que eres el mejor hombre que pueda tirarme en la cara, la persona en la que debo de confiar completamente. Porque eres un cacho de pan. Y no pretendes nada malo.
Pero me cuesta. A pasado tiempo, y debería de ser diferente, y de confiar, etc. Pero necesito más. O no lo sé. Solo quiero que no veas en mi lo que no soy, porque creo que mala no soy. Solo estoy mal acostumbrada.
Me afecta ver como te enfadas y luego por la tontería me siento como una mierda.
Ahora solo siento culpabilidad.
Muchas cosas las hago mal. Y suelo darme cuenta, tarde. Pero me doy cuenta. No quiero que dejes de hablar, quedar, etc. Con quién se supone que es tu amigo/a. Solo quiero que intentas comprender lo que en mi cabeza a ratos pasa. Tu mismo dijiste que si que era verdad, que mal no estaba. Pero que preferiste no estropear una amistad. Tus mismas palabras son las que me torturan aveces. Sé que eres el mejor hombre que pueda tirarme en la cara, la persona en la que debo de confiar completamente. Porque eres un cacho de pan. Y no pretendes nada malo.
Pero me cuesta. A pasado tiempo, y debería de ser diferente, y de confiar, etc. Pero necesito más. O no lo sé. Solo quiero que no veas en mi lo que no soy, porque creo que mala no soy. Solo estoy mal acostumbrada.
Me afecta ver como te enfadas y luego por la tontería me siento como una mierda.
lunes, 31 de diciembre de 2012
Good Bye 2012, Hello 2013
I tornem a dir adéu a un any més de les nostres vides. Un any en el qual han pasat mil coses, bones o dolentes, però sempre són motius per seguir endevant, lluitar i no deixar que res ens aturi.
En el meu cas, tenco aquest any amb mil somnriures. Amb gent nova al meu costat, amb gent que sempre ha estat amb mi dia a dia, i amb aquelles personas que per poc que signifiquin per mí, i siguin dolentes, fan que la vida no sigui aburrida.
Durant aquest perióde de la meva vida, he dit adéu junt amb el 2012 persones insignificants, persones que m'han fet masa mal o simplemente i en concret no han sapigut valorarma al 100%
He aprés a comprendre millor, a entendre a les personas que están pitjor que jo i a sapiguer valorar el que tinc, que és el millor de tot. Família, parella i amics. En aquesta vida no necessitas gaire cosa per estar content, nomès que nosaltres som egoistes i ho volem tot. Per sort, no hem queixo, i dic ben satisfeta que sóc feliç amb tots els prós i contras que he tingut aquest any. Perquè he sapigut aixecarme de les caigudes i a frontar mil obstácles. Perque he obtingut lo millor de la meva vida.
BON ANY NOU A TOTHOM! x.o.x.o
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
